Verslingerd aan waterverf

Jan was mijn docent op de Avondacademie Minerva, waar ik student was van 1984 tot 1989, met een jaar onderbreking in Amsterdam. Van mijn docenten, Rein Pol, Barend Blankert, Hans Heeren, Wim Jonkman, Jan van Loon en anderen, heb ik Jan het langst meegemaakt. Door hem raakte ik verslingerd aan de waterverf en dat is nooit meer overgegaan.
Wij, als avondacademiestudenten, waren een vreemd zootje ongeregeld, van een gewezen hoogleraar uit het westen des lands tot een voormalige huisschilder. Hiertussen voelde Jan zich blijkbaar wel thuis. De sfeer was ongedwongen, Jan met zijn wat ruige uiterlijk, goedlachs en vertrouwelijk, bewoog zich gemakkelijk tussen zijn studenten. Hen intussen prikkelend met kleine opmerkingen of suggesties, die er dan wel toe deden. Duidelijk, hij wist waarover hij het had.
Jan is een natuurmens, iemand die scherp observeert en de sfeer weet te treffen. Dat bracht hij op zijn studenten over. Hij zelf heeft, op vele manieren, iets met water, met kusten en met ruime landschappen met lange lijnen. Zo voer hij al schilderend langs de Noorse kust. Ooit zouden hij en ik samen door Groenland trekken. Ik denk in een landrover of zo, maar dat moet er nog van komen. Overigens hebben wij beiden wel iets van een zwerver, met de daarbij behorende rusteloosheid, dus je weet nog maar nooit. Elke keer als we elkaar weer eens ontmoeten, vaak bij Albert Heijn, is er wel weer een of ander plan, waarna we weer uit elkaar gaan. Voor mij is Jan vooral de aquarellist. Zeker, hij is ook sterk in olie en acryl en tevens een indringend tekenaar (men denke b.v. aan zijn van Boeijenoord tekeningen). Maar dat werken met waterverf past voor mij bij uitstek bij zijn natuur. Het is bij hem sterk verbonden met de manier waarop hij omgaat met atmosfeer en ruimte: het verloop van een kustlijn, het in wazigheid verdwijnen van een duinrand.
Aquarelleren vereist grote aandacht, veel geduld en precisie; tegelijkertijd gaat dit materiaal zijn eigen gang: je moet de processen als het ware op de voet volgen, deze zo nodig tijdig onderbreken, voortdurend je eigen vrijheid van doen benutten. Een vaak nog onderschatte techniek. Die past bij dit wat ongebonden karakter. Zoals ik hem als persoon en kunstenaar ken, zo heb ik hem ook als docent meegemaakt. Een boeiende ervaring, die zijn sporen heeft achtergelaten.