Jan van Loon is, hij zegt het zelf, ongeduldig en heeft niet genoeg zitvlees om een werk volledig tot in detail uit te werken. Zoals hij in het landschap zoekt naar grootsheid, weidsheid en ongenaakbaarheid, zo zoekt hij in zijn schilderijen naar het grote gebaar en de suggestie met een fors handschrift. Een aantal jaren geleden verscheen een boekje over zijn West-Europese kustenproject. Tijdens ��n van de jaarlijkse schilderreizen die ik met Joost Doornik en Peter Durieux maak, streken wij neer in Bretagne,echt Van Loon-country: veel donkere rotsen en een flinke hoeveelheid klotsend water. Peter had het boekje in zijn bagage en het heeft twee weken op de salontafel in ons verblijf gelegen. Aan het einde van een dag buiten werken werd het telkens weer ter hand genomen en werd een oordeel gevormd of herzien. Uiteindelijk kwam het boekje beduimeld terug in Nederland; altijd een goed teken voor een boek. Zoekt Van Loon in zijn beeldende werk wellicht de afzondering, aan de andere kant houdt hij juist van het contact met mensen. Hij werkt al jaren als (academie) docent. Jan van Loon heeft op de ��n of andere manier een groot samenbindend en organiserend vermogen. Zo is hij met regelmaat voorzitter van kunstenaarsverenigingen en -groepen. Mensen scharen zich blijkbaar graag om hem heen en willen wel wat van hem aannemen. Toen ik in 1984 bij hem wilde afstuderen leek mij het fatsoenlijk formuleren van eindexamen-doelen pure tijdverspilling. Tactvol wees Van Loon mij op het feit dat dit voor een onervaren docent in opleiding toch enigszins merkwaardig was. Waarna ik de formulieren alsnog gewetensvol invulde; het bleek inderdaad best nuttig te zijn.

Een ander voorbeeld. Kortgeleden belde ik Jan die in een expositiecommissie zat met het vaste voornemen me af te melden voor de desbetreffende tentoonstelling waar ik helemaal geen zin in had. Toen ik tien minuten later de telefoon neerlegde, deed ik tot mijn eigen stomme verbazing toch gewoon mee. Er zit iets in die stem... Dat hij ondanks zijn drukke werkzaamheden toch altijd kans heeft gezien om te schilderen en te exposeren, wijdt hij aan zijn oorspronkelijke opleiding en werk als docent tekenen MO-B. Het eeuwige tijdgebrek voor het vrije werk kweekte juist een discipline om alle beschikbare tijd ook daadwerkelijk te gebruiken. Schilderen tussen de bedrijven door. In 1996 stopte hij met het lesgeven aan Minerva om vanaf 2004 toch maar weer modeltekenen en anatomie te geven aan de nieuw opgerichte Klassieke Academie. Want schilderen en lesgeven ach, dat is hij zo gewend.

Al heel lang wilde ik een overtuigende lach schilderen. Uit de kunstgeschiedenis ken ik er niet zoveel goede voorbeelden van, behalve die van Frans Hals en enkele vroege schilders zoals Van Ostade. Verder staat me een lachend zelfportret bij van Richard Gerstl en nog eentje van Arie Kater en dat is het dan. Ik dacht daarbij aan een vriend als model. Het kwam er niet van. Uiteindelijk nam ik mezelf maar weer eens. Met het schilderij kom ik niet veel verder dan de lach van een boer die kiespijn heeft. Vlak voor de ontmoeting met mijn aanstaande vrouw ontviel mij een tand. Ik zou hem er met secondelijm nog even inplakken, dat mislukte. Het huwelijk is er wel om doorgegaan.